يارب اين نو گل خندان كه سپردي بمنش مي سپارم بتوازچشم حسودچمنش
گر چه ازكوي وفا گشت بصدمرحله دور دور باد آفت دور فلك از جان و تنش
گر به سر منزل سلمي اي باد صبا چشم دارم كه سلامي برساني زمنش
بادب نافه گشايي کن از آن زلف سياه جاي دلهاي عزيز ست بهم بر مزمش
گو دلم حق وفا با خط و خالت دارم محترم داردر آن طره عنبر شکنش
شعر حافظ همه بيت الغزل معرفتست
آفرين بر نفس دلکش و لطف سخنش
شعر از حافظ
نوشته شده توسط پریزاد در سه شنبه بیستم آذر 1386 ساعت 17:51 | لینک ثابت |
تو برلبان سردمن سرودعاشقانه اي
براي پر گشودنم تو بهترين بهانه اي
اميد اخرين من خيال دلنشين من
بهارسبزمن توئي كه باگل و جوانه اي
به اسمان چشم من تو شطي ازستاره اي
به لاله زارسينه ام تو موجي از زبانه اي
به هرچه ميرسم توئي نمي روي ز خاطرم
به هر كجاكه ميروم توئي كه در ميانه اي
* * *
براي پر گشودنم تو بهترين بهانه اي
اميد اخرين من خيال دلنشين من
بهارسبزمن توئي كه باگل و جوانه اي
به اسمان چشم من تو شطي ازستاره اي
به لاله زارسينه ام تو موجي از زبانه اي
به هرچه ميرسم توئي نمي روي ز خاطرم
به هر كجاكه ميروم توئي كه در ميانه اي
* * *
